Chemiczne rozwiązania na bezpieczne opalanie

Opalenizna nie zawsze była w modzie. W Stanach Zjednoczonych przed 1920 rokiem kobiety za wszelką cenę starały się zachować bladą cerę, gdyż opalenizna była wyznacznikiem niskiego pochodzenia. Modę na „ciemną skórkę” zapoczątkowała nieświadomie słynna projektantka Coco Channel, która po swojej wizycie w Riwierze Francuskiej wróciła z opalenizną, która najwidoczniej spodobała się jej fanom. W tamtym okresie Paryż zachwycał się również ciemnoskórą piosenkarką Josephiną Baker. Te dwie kobiety niewątpliwie wywarły istotny wpływ na zmianę ogólnego światopoglądu, a opalona skóra stała się wyznacznikiem mody, zdrowia i luksusu[1]. Moda na opaleniznę niesie za sobą potrzebę stosowania preparatów ochronnych. Włoscy i izraelscy chemicy wynaleźli sposoby na zwiększenie bezpieczeństwa stosowania takich środków.

Chemiczne rozwiązania na bezpieczne opalanie

Obecnie większość z nas nie wyobraża sobie powrotu z wakacji bez opalenizny. Idąc naprzeciw obecnym trendom, producenci kosmetyków oferują całą gamę produktów z filtrem UV. Większość kremów do opalania o wysokim współczynniku ochrony przed słońcem zawiera dwa organiczne związki, z których jeden absorbuje promieniowanie UVA (głównie dibenzylometan), a drugi UVB (głównie cynamoniany). Kolejnym istotnym składnikiem tego typu preparatów jest dwutlenek tytanu (TiO2), który odpowiada za rozpraszanie szkodliwego promieniowania[2]. Jednakże, pod wpływem wody i promieniowania UV mogą powstawać reaktywne formy TiO2 uszkadzające skórę[3]. Ponadto, okazuje się, że ochronne działanie filtrów UVA i UVB drastycznie maleje pod wpływem działania promieni słonecznych, na skutek powstawania produktów niezdolnych do absorbcji promieniowania UV[2].

W celu rozwiązania pierwszego z problemów, naukowcy z Uniwersytetu w Turynie przy współpracy z Instytutem Zdrowia i Ochrony Konsumentów (Ispra) zaproponowali zmodyfikowanie powierzchni nanocząstek dwutlenku tytanu, aby tym samym zmniejszyć powstawanie reaktywnych jego form pod wpływem promieniowania UV. W tym celu powierzchnię nanocząstek modyfikowano glikolem etylenowym i ogrzewano do 300 °C, dekarbonizując tym samym powstały związek. Okazało się, że zastosowanie glikolu etylenowego jako źródła węgla pokrywającego nanocząstki TiO2, pozwala na znaczne zmniejszenie zdolności tego tlenku do tworzenia wolnych rodników. Podobne badania prowadzone na układach, w których powierzchnię nanocząstek TiO2 modyfikowano węglem, nie dały takich wyników[4].

Inna grupa badawcza odkryła sposób na eliminację negatywnego zjawiska dezaktywacji ochronnych właściwości filtrów UVA i UVB. Naukowcy z Hebrajskiego Uniwersytetu w Jerozolimie zaproponowali zastosowanie podobnych do mikosporyny aminokwasów (MAA) (dokładnie porfira-334)  wyizolowanych z wodnych bakterii  Aphanizomenon flos-aquae zdolnych do absorpcji promieniowania UV. Przeprowadzone badania wykazały, ze porfira-334 wykazuje wysoki współczynnik absorpcji promieniowania UVA[5].

Należy zaznaczyć, że promieniowanie UV o większych długościach fali (UVA) biorą mniejszy udział w powstawaniu oparzeń słonecznych w stosunku do promieniowania o krótszych długościach fali (UVB). Jednakże, promieniowanie UVA przyczynia się do powstawania wolnych rodników, które mogą uszkadzać DNA, co zwiększa ryzyko występowania raka skóry. Większość komercyjnie dostępnych preparatów do opalania zapewnia ochronę przed promieniowaniem UVA w wąskim zakresie długości fali. Porfira-334 może absorbować szkodliwe promieniowanie UV w szerokim zakresie bez powstawania reaktywnych form[5].

Badania przeprowadzone przez włoskich i izraelskich naukowców mogą zostać w przyszłości wykorzystane w przemyśle kosmetycznym do opracowania nowych, bezpieczniejszych serii produktów do opalania.

  1. http://en.wikipedia.org/wiki/Sun_tanning
  2. Photobiol. Sci. 2006: http://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/17047836
  3. http://www.rsc.org/Publishing/ChemScience/Volume/2010/12/safer_sunscreens.asp
  4. Commun. 2010: http://pubs.rsc.org/en/Content/ArticleLanding/2010/CC/c0cc02537b
  5. Photobiol. Sci. 2006: http://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/16583025

Opracowała: Ilona Sadok

Korekta: Łukasz Kurach

Bookmark the permalink.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *


*