Spadek poziomu wapnia zamienia jeziora w galaretę

Zjawisko to, porównane do osteoporozy, ma miejsce obecnie w wodach jezior znajdujących się na terenie Ameryki Północnej. Badania prowadzone przez naukowców z Queen’s University w Kanadzie, we współpracy z naukowcami z Uniwersytetu w Yorku i Uniwersytetu w Camridge, ukazują, że zjawisko to, związane ze zmianą poziomu wapnia, uniemożliwia przetrwanie niektórym wodnym organizmom.

Spadek poziomu wapnia zamienia jeziora w galaretę

Rys.1 Daphnia magna

Biologiczna zmiana w jeziorach została zaobserwowana po wydłużonym okresie opadów kwaśnych deszczy i wycinki drzew. Zmniejszona zawartość wapnia sukcesywnie przyczyniała się do ograniczania szans na przetrwanie organizmów, które wykazują duże zapotrzebowanie na ten pierwiastek. Naturalnym końcowym efektem było pojawianie się w wodach organizmów, które wykazują znacznie mniejsze zapotrzebowanie na wapń.

Naukowcy w trakcie badania próbek wody zaobserwowali w nich obecność mikroskopijnych organizmów (o wymiarach ok. 1mm), będących dwoma różnymi przedstawicielami grupy wioślarek: DaphniaHolopedium. W przypadku organizmów należących do Holopedium, ich wymiary były zauważalnie większe, ze względu na obecność wytwarzanej przez nie galaretowatej otoczki.

Zespół naukowców odkrył, że gdy poziom wapnia w wodzie jest niski, wodna Daphnia, która ma duże zapotrzebowanie na wapń, staje się mniej liczebna. Z kolei rywalizujące z nią organizmy, należące do Holopedium, zwiększają swoją liczebność, przez co ich charakterystyczna galaretowata otoczka zaczyna być zauważalna gołym okiem.  Zjawisko to nie tylko zmienia wygląd wody w jeziorach, ale może mieć też poważne konsekwencje dla środowiska.

„Wapń jest istotnym związkiem odżywczym dla wielu wodnych organizmów, a jego stężenie w jeziorach obniżyło się tak, że kluczowe gatunki nie są w stanie dłużej przetrwać”, wyjaśnił dr Adam Jeziorski, jeden
z głównych autorów badań i pracownik na Wydziale Biologii na Queen’s University.

W celu zbadania, jakie warunki panowały w danych zbiornikach wodnych jeszcze przed rozpoczęciem ich obserwacji, pobrano próbki, pochodzące z jeziornych, dennych osadów. Dzięki temu naukowcy byli w stanie sprawdzić, jakie były tendencje środowiskowe w badanym jeziorze w ciągu ostatnich 150 lat.

Bezpośrednimi skutkami wzrostu liczebności Holopedium jest zmiana fauny i flory panującej w jeziorach, a więc zmiana sieci pokarmowych, uwzględniających istniejące tam organizmy. Dodatkowo może dochodzić do zatykania ujęć wodnych.

Techniki zastosowane podczas badań oraz zdjęcia badanych w jeziorach organizmów (w dużej rozdzielczości) dostępne są na stronie:

http://post.queensu.ca/~pearl/jellification/jellification_pics.html

  1. A. Jeziorski, A. J. Tanentzap, N. D. Yan, A. M. Paterson, M. E. Palmer, J. B. Korosi, J. A. Rusak, M. T. Arts, W. Keller, R. Ingram, A. Cairns, J. P. Smol (2014) The jellification of north temperate lakes. Proceeding of the Royal Society B
  2. http://www.sciencedaily.com/releases/2014/11/141119125424.htm

Opracował: Emilia Strzałka

Korekta: Ilon Sadok

Bookmark the permalink.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *


*