Synteza C-1878

Według Sigurda Högera z University of Bonn (Niemcy) składanie dużych, płaskich płyt jest trudne. Cząsteczki z pustymi środkami zaczynają się zwijać, gdy osiągną około 5 nm szerokości. Grupa Högera wymyśliła sposób na rozwiązanie tego problemu poprzez utworzenie „szprych”.

Synteza C-1878

Prawa autorskie: J. Am. Chem. Soc.

W nowej cząsteczce C-1878[1] szczeble odchodzą od centralnego ośrodka jak w kole rowerowym. Centrum składa się z pierścienia benzenowego połączonego z sześcioma pierścieniami fenylowymi. Do każdego pierścienia fenylu, chemicy dołączają kawałek w kształcie strzałki zawierającej „szprychę” i dwa segmenty obręczy. Szprychy i obręcze wykonane są z liniowego oligo(fenyleno-etyleno-butadiynylu). Pierścienie tworzą się wtedy, gdy obręcze łączą się kowalencyjnie. Obręcze i szprychy są złożone z 12-węglowych łańcuchów w celu zwiększenia rozpuszczalności w rozpuszczalnikach organicznych.

Chemicy, z pomocą Stefana Sven Jester’a wyjaśnili ogólną strukturę cząsteczki i kształt za pomocą skaningowej mikroskopii tunelowej.

„Wysokie koszty tworzenia C1878H2682 sprawiają, że jest mało prawdopodobnym kandydatem do zastosowań komercyjnych”, komentuje Höger. Jednakże, widzi go jako związek modelowy do badań nad elektroniką zbierania światła. W szczególności Höger zamierza użyć tej konstrukcji jako rusztowania w organicznych ogniwach słonecznych w celu przetestowania fulerenów jako akceptorów elektronów w różnych zastosowaniach.

Teoretycznie, naukowcy mogą wydłużyć taki budulec tworząc Goliata, 20 nm szerokie koło.

  1. Am. Chem. Soc.2014: http://pubs.acs.org/doi/abs/10.1021/ja5096705?source=cen
  2. http://cen.acs.org/articles/92/web/2014/12/Chemists-Synthesize-1878-Carbon-Hexagon.html

Opracował: Łukasz Kurach

Korekta: Olga Polakowska

 

Bookmark the permalink.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *


*